Dodano lut 7, 2019


<<< powrót do kategorii przestrzeń publiczna                                                                                                                   następny projekt >>>

 

Zielone patio przy apartamentowcu.

 

Założenia projektowe.

Podstawowym założeniem projektowym jest nadanie przestrzeni funkcji rekreacyjnej i ozdobnej, połączenie parkowego krajobrazu z kameralnym charakterem patio przy budynku mieszkalnym. Najważniejszy punkt, usytuowany pośrodku patio, stanowi placyk z elementem wodnym w postaci płaskiej misy o dużej średnicy – nowoczesna forma „wodnego oczka” nawiązuje do nazwy sąsiadującego parku Morskie Oko i tworzy złudzenie tafli lustra, jeziorka.

Ukształtowanie terenu.

W otoczeniu misy wodnej rozmieszcza się różnego rodzaju miejsca do siedzenia. Teren ma zachęcać do odpoczynku mieszkańców w każdym wieku – ławki z oparciem dają komfort siedzenia osobom starszym czy chcącym poczytać książkę, kolorowe okrągłe siedziska i trawiaste górki mogą stanowić zarówno miejsce do siedzenia, jak i pole do kreatywnej zabawy dla dzieci. Cały teren jest otoczony ażurowym ogrodzeniem w formie palisady, natomiast wewnątrz patio proponuje się przegrody wizualne dwojakiego rodzaju: wyższe (dwie ściany mają za zadanie nie tylko zamknąć częściowo widok na otoczenie, ale porośnięte pnączami stanowią atrakcyjne tło dla nasadzeń) oraz niższe w formie  delikatnych wyniesień (max do 40-50 cm wysokości). Powyższe elementy wyznaczają przestrzeń placu wypoczynkowego, jednocześnie oddzielając subtelnie taras przy południowej ścianie budynku. Rzędne wysokościowe zostaną dostosowane do nowo projektowanych rzędnych stropu i budynku wraz z uwzględnieniem potrzeb glebowych roślin (miąższości substratu).

Nawierzchnie.

Komunikacja na terenie patio opiera się na swobodnym układzie z przesunięciem centrum kompozycji w stronę południowej ściany ozdobnej (placyk). Przewiduje się możliwość niewielkiego spaceru wokół centralnego podniesienia terenu (trawiastej górki). Dwa wejścia do budynku połączone są prostym chodnikiem z jasnych prostokątnych płyt. Ma on służyć wprowadzeniu do strefy spokojniejszej – na wysokości bocznego wejścia chodniki ustępują miejsca nawierzchni mineralnej w jasnobrązowym kolorze, nadającej przestrzeni bardziej naturalny, parkowy wygląd. Należy zachować spadki poprzeczne i płynność spadków podłużnych, co zapewni wygodę korzystania z projektowanych ciągów komunikacyjnych (uwzględniona możliwość poruszania się osób niepełnosprawnych na wózkach inwalidzkich). Odwodnienie projektowanej nawierzchni odbywa się poprzez wsiąkanie; nawierzchnia mineralna jest wodoprzepuszczalna; płyty kamienne planuje się zamontować na buzonach.

Oświetlenie.

Wzdłuż ciągów pieszych umieszcza się lampy oświetleniowe w formie niskich słupków, opraw gruntowych w nawierzchni oraz opraw dogruntowych podświetlających większe krzewy, które zapewniają dyskretną, kierunkową iluminację. Wybór materiału słupków oświetleniowych (stal cortenowska) odwołuje się do kolorystyki wykończenia elewacji budynku. Wszystkie proponowane elementy małej architektury zabezpieczone są antykorozyjnie.

Roślinność.

Nasadzenia wysokie domykają wizualnie przestrzeń placu wypoczynkowego, szczególnie od strony południowej, a nasadzenia niższe w dominującej kolorystyce białej i jasnoróżowej uzupełniają kompozycję. Dobór roślin opiera się również na dopasowaniu do trudniejszych warunków zielonego dachu – gatunki maja płaski system korzeniowy, dobrze znoszą polskie warunki klimatyczne i mogą rosnąć na glebach od ubogich do wilgotnych. Na skarpach przewiduje się m.in. nasadzenia wierzby purpurowej, doskonale umacniającej brzegi. W kilku miejscach projektuje się niskie żywopłoty formowane z irgi błyszczącej, co ma stanowić odwołanie do sąsiadującej z inwestycją zieleni. Ze względu na linie ścian stropu i instalacje podziemne proponuje się tylko jedno większe drzewo (niewielką lipę w odmianie ‘Rancho’) w południowo-wschodniej części terenu, na gruncie rodzimym, co także stanowi nawiązanie do istniejącej alei lipowej znajdującej się w otoczeniu projektowanego terenu.
Od strony południowej teren zamykają wyższe krzewy: amelanchier Lamarcka oraz zimozielona kalina sztywonilistna.

Aranżację dopełnia kompozycja zieleni w postaci kilku wysokich krzewów (ażurowa, wielopniowa świdośliwa Lamarcka), atrakcyjnych krzewów pachnących lub o ozdobnych liściach (np. hortensja ogrodowa, lilak Meyera ‘Palibin’) i niskich roślin okrywowych (np. bluszcz pospolity, winobluszcz, powojnik, runianka). Rośliny okrywowe mają łączyć przestrzenie o różnym charakterze – bardziej architektonicznym na ściankach i w donicach przy wejściu głównym oraz bardziej parkowym pod krzewami i na skarpach. Przy misie przeznacza się miejsce na kompozycję z udziałem bylin atrakcyjnie wyglądających przy oczkach wodnych (np. kosaciec, pióropusznik strusi). Trawniki zastosowane są głównie na górkach z myślą o ich rekreacyjnym wykorzystaniu przez najmłodszych użytkowników.

 

Zespół projektowy: Maja Kłoczko, Agata Zagórowicz.

Lokalizacja: Warszawa – ul. Pogodna.

Projekt: 2018 r.

Galeria: